Każdego dnia dostrzegam, jak ważne jest prawdziwe życie wiarą. Tylko w ten sposób może ona kształtować sposób, w jaki postrzegam ludzi i sytuacje. Jedynie z bliskości z Chrystusem rodzi się możliwość bycia znakiem dla naszych bliźnich – nie poprzez wielkie słowa, ale poprzez proste i autentyczne gesty.

Przykładem tego jest mój przyjaciel, który zadzwonił do mnie w moje urodziny. Był wtedy bardzo przygnębiony i podczas naszej rozmowy powiedział mi, że nawet mówienie sprawiało mu trudność. Ale po prostu musiał mi pogratulować, ponieważ przedstawiłem mu mojego najlepszego przyjaciela, który stał się również jego przyjacielem: Chrystusa. Przypomniało mi to „Via Crucis” Matisse'a, które dla mnie bardzo wyraźnie pokazuje dynamikę przyjaźni z Chrystusem: odnawia się ona poprzez naśladowanie Go. Podobne doświadczenia miałem również w innych sytuacjach mojego życia. Są to konkretne znaki tego, jak wiara tworzy nowe i głębokie więzi.

CZYTAJ TAKŻE: Meeting nad Renem 2026. Twarze, spotkania i na nowo odkryta nadzieja

Kolejna historia dotyczy mojej dawnej koleżanki. Po przeprowadzce do innego miasta postanowiła wziąć udział w seminarium naszej wspólnoty, ponieważ zainteresowało ją to, co jej opowiedziałem, oraz moje zaproszenie. Również w tym przypadku widziałem, jak wiara, gdy jest przeżywana i dzielona, rodzi siłę życiową, która rozprzestrzenia się w sposób całkowicie naturalny – niczym ziarno, które kiełkuje wszędzie tam, gdzie napotyka żyzną glebę. To znak, że Chrystus działa również dzisiaj: poprzez relacje i świadectwo tych, którzy Go spotkali. Jednak pomimo tych pozytywnych znaków nie mogę nie zauważyć, jak środowisko kulturowe, w którym żyjemy, wszystko utrudnia. Również media społecznościowe przyczyniają się do tego poczucia zamieszania. Z jednej strony są one użytecznymi narzędziami, które pozwalają pozostawać w kontakcie i wymieniać się doświadczeniami. Z drugiej strony często stają się platformami powierzchownego myślenia i wirtualnym sądem, w którym osądza się i potępia, nie znając naprawdę ludzi ani sytuacji. W tym kontekście konkretne świadectwo wiary staje się jeszcze ważniejsze: Chrystus pozostaje punktem odniesienia, który nadaje sens i trwałość. Nadzieja, którą On nam daje, staje się pewnością dla tych, którzy czują się zagubieni. Nie możemy samodzielnie zmienić świata, ale możemy go „rozpalić”, by, jak powiedziała św. Katarzyna ze Sieny, wyrażać to, stając się narzędziami nadziei i prawdy tam, gdzie żyjemy i pracujemy.

Luca, Kolonia