Podczas 11. Meetingu nad Renem poruszono wiele tematów: wśród nich znalazły się przemówienie biskupa Erika Vardena oraz wystąpienia takich osobistości jak Urlich Voderholzer i innych gości. Dostarczyły one refleksji nad sytuacją człowieka w dzisiejszych czasach, odpowiedzialnością chrześcijan w społeczeństwie oraz znaczeniem życia w wierze w coraz bardziej „postsekularnym” kontekście. Jednak nie pozostaje to tylko w sferze słów: jest to coś, co nabiera kształtu w doświadczeniu.
Tak opowiada Leo, 25-latek z Bonn. Mówi o „wielkiej otwartości”, która jest cechą charakterystyczną tych dni: o odkryciu, że jest wspierany przez żywą wspólnotę, która pozwala mu wyjść z siebie i naprawdę otworzyć się na innych, a nawet na liturgię. Podobne wrażenia ma Johannes z Gießen. Ten 16-latek mówi o „doświadczeniu wspólnoty jako znaku prawdziwości wiary”. Jest to prosta, niemal bezpośrednia świadomość, która odzwierciedla się również w spojrzeniu najmłodszych. Tommaso (12 lat) z Kolonii opowiada zupełnie naturalnie o radości ponownego spotkania z przyjaciółmi z różnych miast i krajów, o odkryciu katedry oraz o pięknie wspólnej kolacji, której towarzyszyły pieśni. To właśnie te pozornie drobne szczegóły decydują o tym, że spotkanie ma tak rodzinną atmosferę.
Dla wielu osób Meeting nad Renem to przede wszystkim miejsce spotkań. Francesca z Pulheim opisuje je jako przestrzeń, w której można „przeżywać i doświadczać gościnności” – konkretne doświadczenie człowieczeństwa. Dzięki wystawom i świadectwom można wyczuć, że „musi być coś więcej”. Nie jest to abstrakcyjna idea, lecz coś, co „dotyka” w spojrzeniach.
Ta dynamika ujawnia się jeszcze wyraźniej w opowieściach osób, które przybyły z daleka. Przykładem jest Rebecca. Ta 23-latka przyjechała z Mediolanu wraz z kilkoma przyjaciółkami z ciekawości. Już podczas podróży doszło do pierwszych spotkań, a z każdym dniem grupa stawała się coraz większa, a jej atmosferę charakteryzowała zaskakująca wzajemna troska. Podobnie jak wielu innych, ona również zaangażowała się jako wolontariuszka. Jedni pracowali w szatni, inni przy opiece nad dziećmi, a jeszcze inni pomagali w tłumaczeniach. Dla Rebeki była to najbardziej konkretna forma udziału: „Czułyśmy się mile widziane i dlatego chciałyśmy również powitać innych”. W końcu było ich ponad 50 wolontariuszy, Niemców i Włochów, jak Rebecca. Wielu z nich w ciągu tych kilku dni tak się zaprzyjaźniło, że spacerowali razem wzdłuż Renu jak przyjaciele, którzy znają się od zawsze. Prosty, ale być może jeden z najbardziej autentycznych obrazów tego spotkania.
Również Federica (21 lat) z Lecce podkreśla tę kwestię. Mówi o zdumieniu, którym dzieli się ze swoimi przyjaciółmi, ale przede wszystkim o odkryciu, że to, co ją napędza, porusza również innych: „Nawet tak daleko od domu jest ktoś, kto ma takie samo pragnienie jak ja”. Jeśli chodzi o organizatorów spotkania, to zrobiło na niej wrażenie ich „proste i wszechstronne” zaangażowanie, dzięki któremu powstaje miejsce, w którym od razu czuje się jak w domu. Rodzi się z tego nowa pewność: przynależność nie zależy od tego, gdzie się przebywa. Język i twarze są inne niż w domu, ale serca ludzi są takie same. A po powrocie pozostaje wdzięczność za doświadczenie, że nie jest się samemu.
W gruncie rzeczy chodzi o tę samą intuicję, którą 41-letni Matteo z Hamburga ujął w kilku słowach: Meeting nad Renem to „prawdziwa okazja, by spotkać się z nadzieją” – nie w teorii, ale poprzez ludzi, którzy żyją swoją wiarą w społeczeństwie. Są też tacy, którzy próbują to wszystko połączyć. Andreas na przykład opisuje spotkanie jako miejsce intensywnego dialogu i pogłębiania tematów społecznych, aż po wyzwania wychowawcze i piękno. Obejmuje to wystawy, takie jak tegoroczna poświęcona Hermannowi z Reichenau zwanemu Hermanem Kalekim [niemieckiego benedyktyna, kronikarza, poety, muzyka, matematyka i astronoma – przyp. red.], ale także świadectwa, które poruszają głęboko serce. Przede wszystkim jest to rzadka okazja do spotkania z takimi osobistościami, jak biskup Erik Varden. Można ich nie tylko słuchać, ale także nawiązać z nimi bezpośredni kontakt.
Z tych wszystkich głosów nie wyłania się żadne podsumowanie ani synteza, lecz splot doświadczeń, które zbiegają się w jednym punkcie. W ten sposób Meeting nad Renem staje się miejscem, gdzie wiara nie jest teorią, lecz staje się ludzkim, wspólnym i weryfikowalnym faktem.
Dla tych, którzy już to znają, nie jest to żadnym zaskoczeniem. Jednak każdego roku wydaje się to być nowym początkiem.