
Wystawa o św. Franciszku. Pan dał mi wielką nadzieję i miłość
Aromatyczna kawa, kolorowe kanapki, pachnące ciasto i wszystkie ziarenka, które zasiał Pan, a które wyrosły na wielki gest. O wystawie o św. Franciszku w Pyskowicach opowiada AniaWystawa skłoniła mnie do refleksji, do zastanowienia się nad tym, kiedy zaczęła się moja przygoda z bratem Franciszkiem. Pierwszy raz „zobaczyłam go”, jako mała dziewczynka, dzięki mojej babci, która należała do III Zakonu św. Franciszka. Z dziecięcą ciekawością oglądałam Szkaplerz, który babcia zawsze miała przytulony do serca. To było piękne spotkanie pełne ciepła i miłości, którą ofiarowywała mi babcia, pokazując ścieżkę wiary.
Później, brat Franciszek, został przeze mnie zapominany, choć pewnie kroczył razem ze mną po mojej ścieżce.
Mijały lata, a ja, przypominałam sobie o nim co roku 4 października, składając urodzinowe życzenia mojemu starszemu bratu. Z czasem zaczęłam odkrywać, że Franciszek jest mi bliski, poprzez zachwyt nad pięknem tego świata, nad pięknem stworzenia, poprzez które odkrywałam i odkrywam bliskość Boga i jego miłość.
To ja, ta mała drobina wszechświata,
To ja, ten mały element, który tworzy ten wszechświat.
To ja, która doświadczam bliskości Boga,
w niesamowitej bliskości stworzenia.
To ja, czująca, piękno kolorytu, zapachu, dotyku i smaku.
To ja, czująca Miłość, która mnie otacza i ogarnia.
To ja, czująca Nieskończoność.
Dzięki wystawie i wielkiemu zaangażowaniu moich przyjaciół z Ruchu oraz mojemu małemu wkładowi w to niezwykłe wydarzenie, spotkałam na nowo brata Franciszka i razem z nim mogłam powiedzieć – Pan dał mi przeżyć wspaniałe chwile we wspólnocie, zaangażowanie w piękne dzieło zapoczątkowane w Rimini, a kontynuowane przez naszych przyjaciół z Warszawy, potem z Krakowa, i naszą małą pyskowicką wspólnotę.
Dzięki księdzu Jurkowi zrodziło się w nas ziarno nadziei, ziarno tęsknoty za Franciszkiem, za tym, żeby wystawa znalazła się również w Pyskowicach, abyśmy mogli, jako Ruch CL podzielić się tym darem, tym niezwykłym gestem z innymi.
I tu znowu, Pan dał nam, braci i siostry ze wspólnoty franciszkańskiej, którzy służąc swoją pomocą, zaznaczyli swoją piękną obecność i zaangażowanie w to dzieło.
Święty Franciszek pokazał nam czym jest braterstwo, jak możemy działać razem, jak cieszyć się i wspólnie przeżywać czas. Piękny gest wspólnoty krakowskiej i warszawskiej.
Właśnie w takich chwilach, niezwykle wybrzmiewa przyjaźń i komunia między nami.
Te wszystkie wielkie i małe gesty, zrodziły coś niezwykłego. Pokazały nam, że razem, w komunii, możemy pokonywać przeciwności, nieść dalej nadzieję, piękno i miłość zawarte w przesłaniu św. Franciszka z Asyżu. Jakże głęboko, to wszystko wybrzmiało, przy wspólnym stole, przy którym zasiedliśmy z przyjaciółmi z Opola, Piekar i Warszawy. Mogliśmy porozmawiać o wystawie, o świętym Franciszku, modlić się i śpiewać.
Ileż ciepła, ileż radości przy wspólnym stole, który w obfitości, zapełniły te małe gesty moich przyjaciół z Ruchu – aromatyczna kawa, kolorowe kanapki, pachnące ciasto, a przede wszystkim te wszystkie czułe gesty, te wszystkie małe ziarenka, które zasiał Pan, a które wyrosły na wielki gest. Za świętym Franciszkiem mogę nieustannie powtarzać – Pan dał mi przyjaciół z Ruchu, Pan dał mi wielką nadzieję i miłość.
Ania