
Meksyk. „Ale jak ja się tu znalazłam?”
Zamiłowanie do architektury Barragána, wniosek o stypendium Erasmusa złożony ostatniego dnia przed upływem terminu naboru oraz odkrycie, że znów słyszę, jak ktoś woła mnie po imieniuStudiuję architekturę na Politechnice w Mediolanie, a obecnie przebywam w Meksyku w ramach programu Erasmus. Byłam na Dniu Inauguracji Roku Pracy pod hasłem „Una presencia nueva en el mundo” [Nowa obecność w świecie – [przypis tłum.] i od samego początku było to dla mnie wzruszające przeżycie. Razem z moją przyjaciółką Karol dotarłyśmy o 9:00 na miejsce spotkania, aby przećwiczyć pieśni. Piękno, które zawsze dostrzegałam w śpiewie, powoli znów do mnie dociera i pomaga mi w tych pierwszych dniach, dając mi poczucie realności, którego od dawna nie doświadczałam. To było tak, jakbym na nowo odkryła pewną więź, być może dlatego, że jest to jeden z pierwszych sposobów, dzięki którym zaczęłam nieco bardziej przeżywać wspólnotę tutaj, w Meksyku, bez konieczności posługiwania się językiem hiszpańskim, którego jeszcze dobrze nie znam. Poza tym jest to miejsce, w którym wydaje mi się, że słyszę głosy przyjaciół, takich jak ksiądz Gabriele, Daniele i René – obaj z Memores Domini – oraz Fatima, Rachel i Jorge, młodzi ludzie z CLU (Komunia i Wyzwolenie – sekcja uniwersytecka).
Podczas inauguracji były dwa momenty, które poruszyły mnie tak bardzo, że łzy napłynęły mi do oczu. Pierwszym z nich była chwila, kiedy zdałam sobie sprawę, że nie jestem z moimi włoskimi przyjaciółmi na inauguracji roku, przynajmniej fizycznie, ale rozglądając się dookoła, zrozumiałam, że jestem częścią wspólnoty, równie wielkiego i pięknego narodu, który w ostatnich tygodniach okazuje mi ogromny dar w postaci gościnności, troski i miłości, jaką mnie obdarowują. Pomyślałam sobie: „Rany, nawet na drugim końcu świata nie jestem skazana na samotność, wręcz przeciwnie – otrzymałam towarzystwo, które – z tego, co do tej pory udało mi się wyczuć i zaobserwować – żyje z taką radykalnością i konkretnością, które dla mnie są rozbrajające i wzruszające”.
Drugą kwestią jest właśnie poczucie przynależności i radykalności, które ujawnia się w twarzach ludzi, których spotykam. Wszystko zależy od tego, jacy jesteśmy – nawet jeśli definiują nas nasze ograniczenia – oraz od tego, jak przeżywamy naszą relację z Chrystusem. Ta nowa świadomość, ta samoświadomość – tak określano relację, którą pielęgnujemy z Nim – nie polega na naszej zdolności do przekazywania jej, ale po prostu na przeżywaniu jej w miejscu, do którego jesteśmy powołani.
Te dwie kwestie, które słyszałam już tysiące razy, ale w tym nowym „meksykańskim” początku, gdzie wciąż próbuję odnaleźć swoje miejsce, gdzie każde moje ograniczenie i każdy plan, jaki mam w głowie, toruje sobie drogę, a jednocześnie zostaje całkowicie zlekceważony, poczułam się ponownie otoczona i przyjęta wraz ze wszystkimi moimi pytaniami, a przede wszystkim przesunęłam środek ciężkości mojego spojrzenia. Od niespokojnego serca, które z tego powodu usilnie szukało odpowiedzi, do serca, które dziś znów jest prowadzone drogą poprzez twarze i propozycje, jak przeżywać te pytania, bez niecierpliwienia się, aby mieć wszystko od razu. Pod koniec inauguracji zadałam sobie pytanie: „Jak to się stało, że tu trafiłam?”. Przypomniałam sobie, jak złożyłam wniosek o stypendium Erasmusa dzień przed upływem terminu, nie zastanawiając się zbytnio, kierowana jedynie przeczuciem, że w Luisie Barragánie, meksykańskim architekcie, w jego dziełach i w jego kraju może być dla mnie coś więcej. W tej nowej przygodzie było i jest wiele „niesamowitych” sytuacji.
Jak to jest mieć szczęście spotkać Carol, która zwłaszcza w pierwszych dniach była moim aniołem. Nauczyła mnie wszystkiego. Na przykład, jak korzystać z transportu publicznego: tutaj jest siedemnaście tysięcy różnych rodzajów autobusów, różniących się jedynie rozmiarem i kolorem, a nie wszystkie mają przystanek; można wsiąść w dowolnym miejscu na ulicy, praktycznie łapiąc autobus jak autostop, i pamiętając, że aby wysiąść na przystanku, trzeba głośno o tym krzyknąć; albo jakimi ulicami warto uczęszczać, a których unikać; aż po zaspokajanie każdej mojej ciekawości, zarówno jeśli chodzi o zwiedzanie miejsc, jak i wyjaśnianie mi tego, co wydaje mi się po prostu dziwnymi zwyczajami.
Jak mogłabym nie opowiedzieć wam o Esteli, mojej nauczycielce hiszpańskiego, która jest cudowną, pełną życia i niezwykle słodką osobą. Ona, miłośniczka swojego miasta, po tym jak usłyszała, jak trudno mi je dobrze zwiedzić ze względu na studia i duże odległości, postanowiła zabrać mnie na wycieczkę motocyklem, łącząc pożyteczne z przyjemnym.
Jest też ksiądz Davide: dzielę z nim moje wielkie zainteresowanie Barragánem. Już pierwszego wieczoru po moim przyjeździe zaprosił mnie na kolację do siebie i podarował mi książkę – oczywiście w języku hiszpańskim – zawierającą przemyślenia Barragána, abym mogła lepiej poznać jego samego i jego stosunek do religii.
Wreszcie ksiądz Gabriele, który zorganizował wspaniałą pizzę z meksykańskimi śpiewami, aby mnie powitać i zapoznać z innymi młodymi ludźmi z CLU. Pięknie jest patrzeć, jaką uwagę i troskę poświęcił mi i nadal mi poświęca.
Na początku tego okresu mojego życia naprawdę odkrywam siebie na nowo oczami dziecka, ponieważ czuję się powołana, by podążać za nim i mu zaufać, by żyć w zupełnie nowym świecie i kulturze, tak jakbym musiała na nowo nauczyć się żyć w mieście, w danym miejscu.
Costanza, Meksyk